De Regenboog, een uitnodiging

De Regenboog, een uitnodiging

De Regenboog, een uitnodiging

De dag nadat we het gesprek hebben gehad met het bestuur en de adviesraad van de ondernemersprijs ging ik een dagje naar het strand van Scheveningen. Onderweg in de trein las ik de Flow over ongemakkelijke situaties als je in gezelschap bent van anders-gestemden. Een manier om niet in discussie te gaan maar om een open gesprek aan te gaan is door te zeggen: “Weet je, het spijt me dat ik zo reageer. Ik ben gewoon bezorgd en ik weet niet goed wat ik daarover moet zeggen.” Die ga ik voortaan onthouden.

In Den Haag aangekomen neem ik tram 9 en stap de laatste halte uit, voorbij het Kurhaus. Ik loop naar het strand en loop naar rechts, ik zoek die dag bewust de rust en ruimte op. Het is een bewolkte dag en het uitzicht is eindeloos mooi! Aan de rechterkant wuift het zachtgroen gekleurde helmgras in de wind en aan de linkerkant golft de zachtblauwe zee als een onuitputtelijke energiebron heen en terug. Dat is genieten!! Ik loop ruim een uur en draai me om. In de verte zie ik de pier en de bewoonde wereld waar de actie plaatsvindt. Ik sta nu voor de keuze of ik loop naar de actie en het bekende of ik draai me om naar de rust en zie wel waar ik uitkom. Ik kies voor de rust en het onbekende en draai me om. Tegelijkertijd voel ik wat druppels en warempel er verschijnt een regenboog…… Magisch…. en wat een symboliek!

Ik zie dit als symbool dat het beloond wordt om bewust de rust op te zoeken, het onbekende aan te gaan en te verbinden met jezelf en met de omgeving. Voor mij is dit ook een teken om op te staan als balansbeweging ten opzichte van de snelle, hectische en actieve wereld. Het zoeken naar de balans tussen de 4 natuurkwaliteiten, de balans tussen water en vuur. We leven in een maatschappij waarin nog steeds teveel waarde gehecht wordt aan snelheid, doelgericht werken, extraversie, een maatschappij waarin we alles willen hebben voor weinig en waar geld verdienen nog op nummer 1 staat. Dit is in mijn ogen ontzettend doorschieten in het element vuur. Er mag geblust worden met water….. Het is hoog tijd dat we ook vertraging en rust inbouwen, dat we ons meer verwonderen over waar de oorsprong ligt van al het materiele en dat we ons weer mogen verbinden met onszelf en met de ander. Deze beweging is heel hard nodig om de maatschappij in balans te brengen.

Dit brengt me op het gesprek dat Jan Duijf en ik hadden met de adviesraad en het bestuur van de Ondernemersprijs van Horst aan de Maas (OHM). Dit gesprek ging erover dat we niet kunnen begrijpen dat een bedrijf als het Nieuw Gemengd Bedrijf de ondernemersprijs heeft gewonnen in het thema mens en dier. Zie eerder blog. We hebben ons laten uitleggen hoe de nominaties tot stand zijn gekomen, wat de rol van het bestuur en van de jury is.

Het traject start met het bepalen van het thema door de adviesraad en het bestuur. Dit jaar is gekozen voor het thema Mens en Dier. De uitleg van de OHM bij het thema “Mens” is dat er gewerkt is aan het creëren van draagvlak in de omgeving. Het thema “Dier” heeft de OHM bekeken als dierhouderij. Er worden 25 bedrijven geselecteerd in dit thema en voorgelegd aan de adviesraad. Na toelichting worden er stemmen op de bedrijven uitgebracht en ontstaat er een ranking. De de bedrijven met de meeste stemmen worden benaderd of ze de nominatie accepteren, totdat er 3 genomineerden overblijven. Deze 3 bedrijven worden door het bestuur overgedragen aan de jury. De criteria waar de bedrijven aan moeten voldoen worden getoetst door een onafhankelijke jury. De jury gaat bij de bedrijven langs en leest erover. De criteria liggen vast en worden getoetst aan wettelijke eisen, vastgelegd door de overheid. Ze gaan niet bij de buren langs of in gesprek met de omgeving. De persoonlijke mening van elk afzonderlijk bestuurslid of lid van de adviesraad wordt uitgesloten. Is een lid het er niet mee eens, dan onthoud die zich van stemmen of stapt uit de organisatie. Zoveel mensen, zoveel meningen en dat draagt niet bij tot een onafhankelijk oordeel.

Tot zover is het duidelijk en snap ik het wel, maar ik begrijp het niet…. Het voelt als een zakelijk, kil proces waarbij elke verantwoordelijkheid en elke persoonlijke mening afwezig is. Een proces waarbij het puur gaat over innovatie, efficiency en rendement, getoetst aan de wettelijke kaders en is losgekoppeld van politieke en maatschappelijke trends en losgekoppeld van de omgeving waarin het bedrijf ligt.

Als ik kijk naar het thema Mens en Dier, naar levende wezens, naar de politieke en maatschappelijke trends begrijp ik niet dat een bedrijf als dit dé ondernemersprijs heeft kunnen winnen. Ik begrijp niet dat we zóveel kippen willen houden. Waarvoor? Het voer wordt uit het buitenland gehaald, de producten worden geëxporteerd en wij blijven met de mest achter…. Ik begrijp niet dat schaalvergroting in deze regio nog zo hoog op een voetstuk staat. Schaalvergroting betekent dat de dieren niet naar buiten mogen, worden vetgemest, met heel veel dicht op elkaar “leven” en na 6 weken worden geslacht. Dit is een kipfabriek, dit heeft niks met dierenleven en dierenwelzijn te maken. Schaalvergroting brengt ook met zich mee dat er bestrijdingsmiddelen, antibiotica en kunstmest wordt gebruikt, waardoor gif in de omgeving wordt gebracht en waardoor de bodem verarmt. Biodiversiteit gaat verloren en daarmee de natuur…. Ik begrijp het gewoon niet.

Ik kan wel snappen dat als je het proces van de OHM volgt dat dat makkelijk is, want je volgt gewoon de wet en daarmee dek je jezelf in tegen elke maatschappelijke onrust en hoef je geen verantwoordelijkheid te nemen. Ik snap het wel, maar ik begrijp het niet. Het is toch niet meer van deze tijd en een enorm gemiste kans als je een prijs wilt creëren namens de Horster gemeenschap.

Het zou toch veel mooier zijn als OHM de balans opzoekt, zich omdraait, een toenadering doet en in verbinding gaat met de omgeving en de persoonlijke meningen? En heel misschien verschijnt er dan ook voor de OHM wel een mooie regenboog….

Marike van Eijs